| Met hoeveel toeval worden wij geschapen? Welke invloeden – omstandigheden, genen, gebeurtenissen – boetseren de mens tot de fysieke verschijning en de persoon die hij is? Deze oorsprong te zoeken staat gelijk aan een poging om een kluwe te ontknopen van draden die zo lang zijn als het oneindige verleden. Het werk van Mari Meszaros maakt dit onnavolgbare toeval aanschouwelijk. Ogenschijnlijk kiest zij een concreet uitgangspunt: een fragmentarische gipsafdruk van het menselijk lichaam. Natuurgetrouwer kan het bijna niet, zou men zeggen. Maar dan volgt het proces van de kunstenaar, het kneedbare toeval van half gesmolten glas, de oxiden en effecten die Meszaros er spontaan aan toevoegt. Het resultaat is in al zijn bizarre fragmentatie de ultieme metafoor van wat de mens is: het enigma van een opgeteld verleden, verklaard of verder gemystificeerd door een scheppende geest en voor eeuwig vastgelegd in een glazen kunstwerk.
Toch is het niet de geschiedschrijving die Mari Meszaros beweegt. Haar engagement schuilt in het vereeuwigen van menselijke gevoelens, dicht op de huid en in flarden geïnterpreteerd. Die gevoelens tot objecten verheffen geeft haar de hoop dat ze ook in de toekomst herkend en begrepen zullen worden.
“ Zolang ik mij kan herinneren ben ik gefascineerd door de arrogante overlevingskracht van objecten die tekens van tijd en menselijk leven in zich dragen. Een versleten paar Egyptische sandalen verbindt mij meer met de continuïteit van een cultuur dan de indrukwekkende faraobeelden. Het fragment dat het ‘geheel’ in zich draagt intrigeert me meer, dan het ‘geheel’ zelf.
Onbekende mensen op oude foto’s glimlachen naar ons, mensen die door iedereen al lang vergeten zijn. Een onbeduidend object, een afdruk - een momentopname van hun leven – is het enige hartverscheurend document van hun voormalig bestaan. Men sterft en verdwijnt, terwijl een bril blijft liggen op een tafel, een aansteker op de plank... stille getuigen van intieme menselijke momenten. Onverschillige overlevenden.
In mijn werk verander ik levende mensen in ‘objecten’, in toekomstige documenten van hun huidige leven. Maar deze objecten zijn toch anders dan de archeologische vondsten in ijs- en turflagen. Met behulp van gipsafdrukken die hun persoonlijke fysieke dimensies bewaren, maak ik sculpturen die eeuwige, universele menselijke gevoelens vertolken. Ik maak het van glas, een materiaal dat breekbaar is als de mens en sterk als de mensheid.”
Mari Meszaros
| 1969/1972 | Universiteit Budapest, Faculteit der Letteren |
| 1972/1977 | Kunstacademie Budapest, Departement Glas |
| Sinds 1982 | Woonachtig in Nederland |
| Tentoonstellingen, o.a. |
| 1979 | The Corning Museum of Glass, New York |
| 1980 | Pincetàrlat, Budapest |
| 1980 | Victoria & Albert Museum, Londen |
| 1983/01 | Galerie Rob van den Doel / Etienne en Van den Doel,
Den Haag |
| 1987/05 | Galerie Braggiotti, Rotterdam/ Amsterdam |
| 1988 | Galerie Gottschalk-Betz, Frankfurt |
| 1990 | Galerie Suzel Berna, Parijs |
| 1991 | Galerie Miller, New York |
| 1994/1999 | PAN Amsterdam |
| 1996 | Galerie Indigo, USA |
| 1996/03 | SOFA Art Fair, Chicago |
| 1997 | Galerie L, Hamburg |
| 1998 | Galerie L’Eclat du Verre, Luxemburg |
| 1999 | Blackheath Gallery, Londen |
| 2001/04 | Galerie Neusser, Wenen |
| 2004 | Art Fair, Miami |
| 2005 | SOFA Art Fair, New York |
De volgende musea hebben werk van Meszaros aangekocht: Museum voor Toegepaste Kunsten, Budapest – Musée des Arts Décoratifs, Lausanne – Glasmuseum Ebeltoft (DK) – Glasmuseum Rheinbach (D) – Fine Art Museum San Francisco – M.H.de Young Memorial Museum, USA – Laczko Dezsö Muzeum, Veszprem (H) – Rippl-Ronai Muzeum, Kaposvar (H) – Alcorcon Museum voor Glaskunst, Madrid – Museum van der Togt, Amstelveen.
|
Vorige pagina <<
