VERWONDERING

Mijn natuurstillevens hebben een lichte onderkant en een donkere achtergrond. Door deze abstrahering van de omgeving wordt de aandacht gefocust op de interactieve werking van licht en schaduw. De abstracte vlakken hebben in het schilderij dezelfde functie als het witte papier bij een gedicht. Zo ontwikkelt zich een specifieke beeldpoëzie. Door het onderwerp uit te vergroten en los te koppelen van zijn natuurlijke omgeving wordt er ruimte geschapen voor nieuwe betekenissen, voor een nieuwe en intense beleving van dingen waar men misschien dagelijks aan voorbijloopt. Bladeren, vruchten, zaden, etc. In het schilderen toon ik mijn verwondering over de oneindige rijkdom en veelvormigheid van de geschapen natuur. In de natuur zelf ervaar ik iets dat ik het best kan omschrijven met het bijbelse begrip ‘doxa’ (glans, luister, heerlijkheid. Hebr.:kavod). Die ‘luister’ te ondergaan brengt mij tot verwondering. Mijn intentie is die verwondering met u te delen.

B. Pascal (Pensées 199H): “Wat is de mens tenslotte in de natuur? Een niets vergeleken met het oneindige, een Al vergeleken met het Niets (...) Alle dingen zijn uit het niets voortgekomen en worden tot in het oneindige voortgezet. Wie kan deze verbijsterende processen volgen? De Schepper van deze wonderen doorgrondt ze; geen ander kan dat.”

Wat dat betreft is mijn weg tegengesteld aan die van bijvoorbeeld P. Mondriaan (De nieuwe beelding in de schilderkunst, ‘De Stijl’ nr.1, okt. 1917): “Wordt de aandacht op het universeele gericht, dan zal de afzonderlijkheid, het individueele, in de beelding verdwijnen, zooals de schilderkunst getoond heeft. Als het individueele niet meer in de weg staat, kan het universeele zich eerst zuiver beelden.”

In zijn schetsboekje uit 1914: “Kunst staat hooger dan de werkelijkheid en heeft er geen directe relatie mee”.

Ik ontleen mijn onderwerpen direct aan de werkelijkheid. Te zien dat alle structuren, klein en groot, één gigantisch bouwwerk vormen met elkaar, een geheel waarin alles zijn plek vindt, brengt me tot vertrouwen in de Hogere Macht die dit alles bestuurt, Bron van universele harmonie. We zien de kringlopen in de natuur. Vruchten die zaden in zich dragen, die vervolgens nieuwe planten voortbrengen. Uitbundige bloei, maar ook vallende bladeren met krachtige kleuren. We genieten van de poëzie van kleur, vorm en licht. En dat juist in de ontmoeting met de unieke, individuele verschijningsvorm.

Jan van't Hoff