Regen was altijd de brenger van vruchtbaarheid. Om dorre grond en droge woestijnen te doen veranderen in bloeiende akkers en oases, riepen de oude landbouwvolkeren hun regengoden aan. Maar in de nieuwe ecologische werkelijkheid van vandaag heeft regen ook een andere dimensie gekregen. De mens moet zich gaan weren tegen de oude zegen, die zich op vele plekken transformeerde in zondvloeden en modderstromen.
Dit actuele thema staat centraal in de nieuwe collectie van Sam Drukker. Daarmee krijgen zijn naakten al meteen een andere lading. Wie naakt is, hoeft zich niet tegen de regen te beschermen. Waarom dan toch de paraplu, de laarzen? Hier gaat de logica over in symboliek, in een glace van meerdere lagen waarheid. Het thema trancendeert naar iets dat de fysieke werkelijkheid overstijgt. Wij moeten ons weren, maar tegen welke soorten regen? Water? Informatie? Visuele invloed? Erosie van oude waarden? Hoe verhoudt ontvankelijkheid zich met kwetsbaarheid? Met de uiterst eenvoudige middelen die Sam Drukker eigen zijn, weet hij in zijn nieuwe collectie wederom vragen op te roepen die de kern van het menselijk leven raken. Tegelijk toont de kunstenaar een oprechte empathie met zijn kwetsbare, zich tegen elke vorm van naaktheid beschermende medemens.
Sam Drukker (1957) studeerde aan de Minerva Academie te Groningen en kreeg daar ondermeer een klassieke scholing van Matthijs Röling. Na zijn studie werkte hij ondermeer in Parijs en Barcelona. Naast zijn vak als autonoom kunstenaar doceert hij aan de Wackers Academie in Amsterdam en was hij oprichter van het Nederlands Portretschap waar hij tot 2000 lid van was.
In het figuratieve werk van Sam Drukker staat de mens centraal. Hij tekent en schildert de mens -niet verpakt- maar in zijn ware gedaante. Hij concentreert zich daar zozeer op dat de rest van het doek leeg blijft. Schoonheid en verval ondersteunen elkaar in zijn werk tot een boeiende eenheid. Het doet soms theatraal en tegelijkertijd romantisch aan. In elke streep van het doek wil Sam Drukker het leven vast leggen: het ontluikende of stilgevallen leven, het extatische of leeggelopen leven. Qua thematiek herkennen we geregeld bijbelse motieven die veelal intrigerend zijn vanwege de inherente dramatiek. In zijn werk is niet alleen de figuur van belang, ook de gestalte, de houding en de kleurcombinaties. Hij schildert niet vanuit een vastomlijnd idee dat met grote zorgvuldigheid stap voor stap wordt uitgewerkt, maar verbeeldt spontaan datgene wat hem aangrijpt in wat hij vermeende te signaleren. Als ondergrond schildert Sam Drukker op wat hij noemt “levend materiaal”: gebruikt hout, dekzeil of markiezen - materialen met een geschiedenis - waar weer en wind hun sporen op hebben achtergelaten.
Met regelmaat werkt Sam Drukker samen met mensen uit de literatuur. Zo maakte hij samen met Arnon Grunberg de lithomap "Voor het nageslacht" (1998) en schreven Marcel Moring, W.J. Otten, C.O. Jellema essays over zijn werk.
Sam Drukker schilderde meer dan 100 portretten. Zijn werk bevindt zich in collecties van o.a. het Groninger Museum, de Tweede Kamer (PvdA fractie), Ministerie van OC&W, Drents Museum, Rabobank, Gasunie, provincie Noord-Holland, Academisch Ziekenhuis Groningen, AMC Amsterdam, ING Amsterdam, Joods Historisch Museum en de RAI Amsterdam.
De samenwerking met De Twee Pauwen dateert van 1992.
De volgende tentoonstellingen zijn in Den Haag gerealiseerd:
1992 solo 'Op zoek naar Europa'
1995 solo 'Het Offer'
1997 solo
2000 solo 'Esther'
2003 solo
2004 solo ‘Feest….’
2005 groepstentoonstelling ‘Kopstukken’
2006 solo 'Voor het Paradijs'
|
Vorige pagina <<